Ang bilis talaga ng panahon. Malaipt na pong magtapos ang ating nobela. Ngunit sa halip po na tayo ay malungkot, tayo po ay magsaya. Sigurado pong maaantig kayo sa mga huling eksena ng nobelang ito.Patnubay ng magulang ay kailangan..


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Gabi na nang makarating sa bahay si Glazelle. Nagulat siya nang nakita niya na si Jedd ay tumatawag sa kanya. Naiwan niya kasi ang kanyang cellphone. Pinakinggan niya ang iniwang mensahe ni Jedd.

Jedd: Glae. Sana marinig mo agad ang tawag kong ito. Hindi ko alam kung magkikita pa tayong muli. Narito ako sa may construction site na kung saan ko ginagawa ang aking pinakabagong proyekto. KAILANGAN KO NG TULONG NIYO!

Glazelle: Dyusko! Si Jedd!

Dali-dali siyang tumakbo papunta sa construction site kung nasaan si Jedd. Sumakay siya sa isang taxi.

Glazelle: Manong. Pakibilisan naman po.

Manong: O sige ba.

Glazelle: AAAAAAAHHHHH!

Walang mukha ang drayber ng taxi. Bigla siyang lumabas sa taxi at nagtatatakbo. Gulat na gulat. Sino kaya ang misteryosong lalaking iyon na walang mukha. Ngunit ang mas importante pa ay kung ano na ang nangyari kay Jedd. Ilang minuto pa ay nakarating na rin si Glazelle sa construction site.

Glazelle: Jedd? Jedd?! Asan ka?!!

Bukas na ang pinto ng construction site na kanina ay sarado pa. Dahan-dahang nilakad ni Glazelle ang tila mahabang daan. At sa kanyang pagpasok, nakita na niya ang kanyang hinahanap pagpasok.

Glazelle: O Hinde! Pasensya na Jedd! Nahuli ako! Tama ka nga. Nagbalik na ang sumpa. Ang dating sumpang gumambala sa ating buhay! Sa buhay ng Lawrence. Sa buhay nating lahat! Paalam, aking kaibigan.

Pagkatapos noon ay umuwi na rin siya. Dinaanan niya muna ang bahay nila McLevi bago siya dumirecho sa kanyang bahay.

Glazelle: Tao po? Macmac?

McLevi: Sino yan?! Multo? Aswang? Ahahahaha!

Glazelle: Mac! Ano ka ba?! Si Glazelle to!

McLevi: Glazelle?! Yun ba ung sa Jollibee? Ice Glaze?! Ahahahaha!

Glazelle: Jusmiyo. Si Glazelle to! Ako to! Ang kasintahan mo!

McLevi: Gla… Glae… Glaze… Glazelle?

Glazelle: Oo, ako to!

Niyakap ni Glazelle si Mclevi. Tumutulo ang kanyang mga luha na dumadaloy sa kanyang mga pisngi. Masaya na siya at naalala siya ni McLevi.

McLevi: Kay ta… gal… kitang… hinintay…..

Glazelle: Limang taon na rin nang huli tayong magkita. Nag-aral kasi ako sa abroad.

McLevi: Ta…la…ga?

Glazelle: Oo! At alam mo ba? Piloto na ako ngayon!

McLevi: Ang galing! Te…teka. Sina Gigi, Jedd, at Philip?

[ biglang natahimik si Glazelle ]

McLevi: May problema ba?

Glazelle: Wala na sila Gigi at Jedd. Kinuha na sila ng sumpa?

McLevi: Sumpa?! Ang sumpang pumapatay sa ating lahat?!

Nang dahil sa salitang iyon ay bumalik uli si McLevi sa kanyang kabaliwan.

Glazelle: MCLEVI!!!! Tama na! Alam ko mahirap na naman ito sa atin. At kahit anong mangyari, magkamatayan man ang lahat. Narito pa rin ako sa tabi mo. Pangako.

McLevi: Hindi! Lumayo ka! Lumayas ka sa aking bahay! LAYAS!

Glazelle: Macmac!!!

Umalis na si Glazelle. Umiiyak. Tila wala nang pag-asa. Wala na. Hindi na sila makakatakas pang muli sa sumpa. Ang kailangan na lang nilang gawin ay maghintay.

Dumating na rin si Glazelle sa kanyang bahay. Pagod. Takot. Pighati. Agad niyang tinawagan si Philip upang ipaalam ang lahat ng nangyari.

Glazelle: Hello? Philip?

Philip: O Glazelle? Napatawag ka?

Glazelle: Ano kasi, Si Jedd….

Philip: O bakit? Nakipag-usap lang tayo sa kanya kanina ah.

Glazelle: Wala na siya. Siya na ang sumunod kay Gigi.

Philip: Ano?! Paanong?!

Glazelle: Hindi ko rin alam. Pero isa lang ang sigurado ko. Binalikan muli tayo ng sumpa.

Phillip: Paano na yan?

Glazelle: Malay ko! Hindi ba ikaw ang unang nakakita ng pangitain?

Philip: Oo nga eh. Pero wala akong ideya kung ano ang istilo ng death’s design.

Glazelle: Teka. Si Gigi. Namatay dahil sa tubig….

Philip: Anong meron doon?

Glazelle: Si Jedd naman ay namatay sa may construction site. Ibig sabihin, ay lupa.

Philip: So ang sinasabi mo ay….

Glazelle: Maaaring ang death’s design o ang paraan kung papaano tayo mamamatay ay nakabase sa apat na pangunahing elemento.

Philip: Tubig, Lupa, Apoy at Hangin.

Glazelle: Apat lang yan diba? Pero… lima pa tayo.

Philip: Oo nga no.

Glazelle: Ang mas importante ay ang dalawang natitirang elemento.

Philip: Apoy at Hangin.

Glazelle: So ang isa sa atin ay maaaring mamatay sa pamamagitan ng apoy o kaya ng hangin.

Philip: Kailangan na lang nating mag-ingat. Huwag tayong padalos-dalos.

Glazelle: Paalam na. Inaantok na ako eh. Maaga pa ako bukas.

Philip: Bye.

Binaba na nila ang kanilang telepono. At dumirecho na sila sa kanilang kwarto upang matulog. Isang nakakapagod na araw ang nagdaan sa kanila. Lalong-lalo na kay Glazelle. Ilang beses na rin siyang nakasaksi ng mga malalagim na katapusan ng kanyang mga kaklase. Nais na niyang sumuko. Nais na niyang bumitiw. Ngunit alam niya at nararamdaman niya na may pag-asa pa. Sana nga ay tama siya. Ilang minuto rin ang nakalipas ay nakatulog na siya.

Umalis na si Glazelle para magpunta na sa kanyang trabaho. Siya ay isang sky diver at isang pilot. Isa siyang propesyunal kaya naman hidni siya kinakabahan habang nasa ere siya. Apoy at hangin iyan ang kalaban ng mga natitirang mag-kakaibigan. Mas lalong naging maingat ang bawat isa sa kanilang mga gawain.

Habang nasa himpapawid ay bigla niyang naalala ang sinabi ni Biboi tungkol sa elementong kalaban nila ang apoy at hangin kaya naman bigla na lamang siya nawala sa katinuan.

Glazelle: Shit nakalimutan ko yung sinabi ni Biboi. Apoy at hangin? Ako na ba ang susunod? O HINDEEE!!!

Nagpanic siya at biglang nag-emergency landing. Ngunit huli na ang lahat simula na ng kanyang kamalasan. Di ma-control ang eroplanong kanyang pinipiloto. Bago pa man ito bumagsak at sumabog ay tumalon na siya at binuksan ang parachute Kamalasan sa lahat ng kamalasan ayaw pang bumukas ng parachute.

Glazelle: O nay gosh .. ayaw bumukas ng parachute.. SHIT!

Biglang bumukas ang parachute ngunit natakpan nito ang mukha nil glazelle. Kaya naman hindi makita ni Glazelle kung nasaan na siya napapadpad. Sumabit-sabit ang parachute sa isang puno. Sugat sugat ang katawan ni Glazelle. Hindi niya malaman ang gagawin habang namimilipit sa sakit na dulot ng mga sariwang sugat.

Humampas ang kanyang likuran sa isang batuhan. Dumugo nang katakot-takot. Isang talon ang nagbabadya sa kanyang buhay. Ang talon ay napakataas. Mula sa itaas, siya ay sumubsob pababa. Dahil sa matutulis na bato, duguan ang kanyang mukha, tusok ang mata at hiwa ang ilong Walang katulad ang sakit na nadarama ni Glazelle sa mga panahong iyon. Bumagsak ang kanyang lasog-lasog na katawan sa malamig at malinaw na tubig. Naging mapula ang kulay nito.Wala na si Glazelle.

Wala na. Wala na ring kwenta kung sakaling makahanap ng solusyon para sa problemang ito. Patay na ang lahat. Ngunit ang mga natitira ba ay matitinag sa paniniwalang ito? O mas nanaisin nilang mabuhay? Bakit nga ba hindi pa rin nila mapigilan ang sumpang ito?!


SUNDAN sa susunod na kabanata.....

Lawrence
7:58 AM